วันอังคารที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2555

.ข้อคิดสั้น ๆ ที่มีคุณค่า..ในหนังสือ "ความฝันโง่ ๆ" ของ วินทร์ เลียววาริณ

.............

ไม่มีความคิด ก็ไม่รู้คุณค่าของแสงตะวัน
ไม่มีความหนาวเย็น ก็ไม่รู้คุณค่าของความอบอุ่น
ไม่มีความสูญเสีย ก็ไม่รู้คุณค่าของการมี

 
เวลาเป็นสิ่งที่ผ่านแล้วผ่านเลย แต่น่าแปลกที่หลายคนชอบใช้เวลาไปกับการดูเวลา
 
ตะบองเพชรที่ยืนกลางแดดแผดเผาชั่วนาตาปี ยังออกดอกงดงามได้
อุปสรรคจะเป็นอุปสรรคก็ต่อเมื่อเรามองมันเป็นอุปสรรค

 
ความรู้เป็นคนละเรื่องกับการเข้าโรงเรียน
 
ต้นหญ้าที่ถูกไฟป่าเผาผลาญ
ผลิใบใหม่ออกมาเสมอเมื่อมีโอกาส
เกิดเป็นคน กลัวอะไรกับอุปสรรค

 
มองโลกด้วยหัวใจ ไม่ใช่ด้วยสายตาอย่างเดียว
 
อุปสรรคเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างทาง ทำให้การเดินทางมีรสชาติมากขึ้น
 
เราแสดงความสุภาพต่อผู้อื่น มิใช่เพราะมารยาทสังคม
หากแต่เพราะเรามีคุณค่าพอที่จะทำสิ่งดี ๆ ในชีวิต
 
ทุกสิ่งมองได้สองด้านเสมอ
 
เวลาเป็นธรรมชาติที่รีไซเคิลไม่ได้
 
ใช้เวลาปัจจุบันไปกับอดีตและอนาคตเป็นการลงทุนที่สูญเปล่า
 
การเรียนรู้ที่สำคัญที่สุด คือ ความสามารถที่จะรู้ว่า เราไม่รู้อะไร
 
เมื่อท้องอิ่ม เรารู้สึกว่าต้องการอะไรจากโลกน้อยลง
 
วุฒิภาวะมิใช่ได้มาจากการใช้จ่ายเงิน ซื้อมา แต่จากการใช้จ่ายชีวิต
 
จงรู้เท่าทันความทุกข์ที่เกาะใจเรา
 
รู้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ อันตรายกว่าไม่รู้เลย
 
ไม่มีอะไรเลวร้ายที่สุด นรกของคนหนึ่งอาจเป็นสวรรค์ของอีกคนหนึ่ง
เรื่องคอขาดบาดตายของคนหนึ่งอาจเป็นเรื่องธรรมดาของอีกคนหนึ่ง

 
ไม่มีอะไรในโลกที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
 
ความอ่อนไหวไม่ใช่เรื่องอ่อนแอ
ความแข็งแกร่งก็ไม่ใช่ความเข้มแข็งเสมอไป
เพราะชีวิตที่ดีคือการรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา

 
รอยยิ้มก็เช่นแสงแดดในฤดูหนาวและลมเย็นในฤดูร้อน
 
การพูดจาสกปรกเท่ากับการดูแคลนตัวเองอย่างหนึ่ง
 
การรู้จักรับรู้ความงามในสิ่งที่ไม่น่าดูงาม เป็นกำไรชีวิตอย่างหนึ่ง
 
คุณค่าของมนุษย์อยู่ที่เนื้อใน
 
การปฏิเสธจุดอ่อนของตน ก็เหมือนการไม่ยอมรับว่ามีรูรั่วบนเรือที่กำลังแล่น
 
คุณค่าของการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย
อาจอยู่ที่การใช้ชีวิตนอกรั้วมหาวิทยาลัย

 
คุณค่าของคนก็เช่นคุณค่าของดอกไม้
มิได้อยู่ที่ระยะเวลาของความสด
แต่อยู่ที่ความทรงจำระหว่างที่มันยังสด
 
กฎระเบียบกับดักเป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน
 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++
 

ขอบคุณหนังสือดี ๆ
วินทร์ เลียววาริณ.  ความฝันโง่ ๆ. 

.สิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกในจักรวาลนี้




อะไรคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกในจักรวาลนี้ ?
บางสิ่งบางอย่างอาจจะเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับคนบางคน
เช่น เงินทอง บ้าน รถ ตำแหน่งหน้าที่
ชื่อเสียง เกียรติยศ ความมีอำนาจ ฯลฯ


แต่เราเชื่อหรือไม่ว่า
ความจริงแล้วสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกในจักรวาลนี้ คือ เราแต่ละคนนั่นเอง

ถ้าเรายังไม่เชื่อว่าคนเราแต่ละคนเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกในจักรวาลนี้จริง
สิ่งที่จะได้ทำต่อไปนี้ อาจจะทำให้เราตระหนักถึงความจริงข้อสำคัญข้อหนึ่งของชีวิตว่า
เราแต่ละคนคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกในจักรวาลนี้

....หลับตา หายใจลึกๆ เข้าออก 2 - 3 ครั้ง
คิดถึงสิ่งที่เราต้องการมากที่สุดในชีวิตเวลานี้
ซึ่งถ้าเราได้สิ่งนี้แล้วชีวิตของเราจะมีความสุขที่สุด
สิ่งนั้นอาจจะเป็นบ้านหลังใหญ่ริมทะเล, รถยนต์คันหรูที่เราฝันไว้,
ชายหนุ่มหรือหญิงสาวที่เราหลงรักมาเป็นเวลานาน,
ใบปริญญาบัตร, ตำแหน่งผู้จัดการหรือผู้อำนวยการ หรือผู้นำของประเทศ ฯลฯ


แล้วลองให้ราคาสิ่งที่เราต้องการที่สุดนั้นเป็นเงิน
ถ้ามีคนมาซื้อสิ่งนั้นจากเรา เราจะขายให้ในราคาเท่าไร ?

เวลานี้เราทราบถึงราคาของสิ่งที่เราต้องการมากที่สุดในชีวิตแล้ว
หายใจลึกๆ เข้าออก 2 - 3 ครั้ง พร้อมกับนึกถึงสิ่งดีงามที่มีอยู่ในตัวเรา
นึกถึงความสำเร็จ และความสุขที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
หลังจากนั้นพูดสิ่งที่ดีๆ (Auto suggestion) ให้กับตัวเองในใจอีก 2 - 3 ประโยค เช่น

....ฉันเป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในตนเอง
....ฉันเป็นคนที่มีความสามารถ
....ฉันเป็นคนที่มีเสน่ห์และน่ารัก ฯลฯ


เวลานี้เราคงพร้อมที่จะให้ราคาตัวเราเองตามความเป็นจริงแล้ว
ถ้ามีคนมาขอซื้อสิ่งต่างๆ ต่อไปนี้จากเรา เราจะขายในราคาเท่าใด ?

นิ้วก้อย มือซ้ายของเราราคา .......................... บาท
นิ้วโป้ง มือขวาของเราราคา ........................... บาท
เท้าซ้ายของเราราคา .................................. บาท
ลูกตาข้างซ้ายของเราราคา ........................... บาท
ความรู้หรือวิชาชีพที่เราได้ร่ำเรียนมา .....

วันอาทิตย์ที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2555

.ความรักกับอากาศ

.Photo
..*************************** ความรักกับอากาศ..
เธอเลือกที่จะขาดสิ่งไหน
ไม่มีอากาศ ก็ไม่มีลมหายใจ
ไม่มีความรักยังหายใจได้เหมือนทุกวัน**


อากาศไม่ต้องเสาะแสวงหา
แต่ความรักจะได้มาต้องบากบั่น
อากาศอาจได้มาง่ายๆและมีอยู่มากมายร้อยพัน
ส่วนความรักแม้เพียงฝันก็สุขใจ**


*

อากาศแทบไม่มีน้ำหนัก
ส่วนความรักใครก็เห็นว่ายิ่งใหญ่
อากาศไม่เคยสร้างความเสียใจ
หากความรัก ทำให้ต้องร้องไห้ มีน้ำตา**

*อากาศทำให้ทุกชีวิตดำรงอยู่
และความรักทำให้ลมหายใจทุกอณูมีคุณค่า
อากาศมองเห็นได้ยากด้วยสายตา
ส่วนความรัก เห็นด้วยตา รู้ด้วยใจ**



*มีอากาศโลกก็เป็นอย่างที่เป็นอยู่
มีความรักโลกจะกลายเป็นสีชมพูหวานไหว
สำหรับอากาศ เข้า-ออก ตามลมหายใจ
แต่ความรักหากมีไว้ก็ไม่อยากสูญเสียไปสักนิดเดียว**

*ดูแลรักษาอากาศว่าลำบาก
ดูแลความรักยิ่งยุ่งยากหากไม่ชอบแลเหลียว
อากาศมากเท่าไร่ก็ไม่กลมเกลียว
ความรัก แม้บางเบาก็แน่นเหนียวและผูกพัน*



*

ส่นประกอบของอากาศสามารถบรรยาย
แต่ความรักไม่อาจอธิบายด้วยคำสั้นๆ
อากาศอาจ ดี-แย่ แต่ละวัน
ส่วนความรักนั้นจะยังคงอบอ่นกรุ่นหัวใจ**


*

"ความรัก" กับ "อากาศ"
หากถามฉัน ว่าเลือกที่จะขาดสิ่งไหน
แม้อากาศจำเป็นสักเพียงใด
แต่ในโลกที่ความรักสิ้นไร้ ก็ไม่อาจทนอยู่ได้เช่นกัน**

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=dwmuster&month=06-2011&date=05&group=2&gblog=11
****************************************************..
บล็อกค่ะ.....จุดใต้ตำ.ตอเจอภาพดอกไม้ของเราเองและอีกบล็อกด้วยเอามาฟากคร้าแต่..........ข้อความเค้าดอกไม้เจ้โรส............

.เมื่อ ความรัก… ก้าวเดิน



“ความรัก” ของคนเรา ก็มีเท้าเดินเหมือนกัน
เมื่อแรกเริ่ม . . . ความรักก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เพราะ . . . อยากจะถึงจุดหมายที่หวังไว้
คือ . . . ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีๆด้วย เมื่อสมหวังแล้วความรักก็เดินไปเรื่อยๆ
. . . ไม่ต้องก้าวยาวและเร็ว
. . . เดินไปตามปกติและก้าวต่อไปเรื่อยๆ
. . . ในช่วงนี้ถ้าเดินเร็วไปอาจจะเจอหลุมและสะดุดได้
ก็คงจะต้องเดิน . . . อย่างระมัดระวัง . . . และก้าวให้ได้จังหวะ . . . ที่เหมาะสม
แต่เมื่อถึงเวลา . . . ที่ความรักผิดหวังหรือจบลง
ความรัก . . . ก็จะเดินช้าลง
บางทีอาจจะช้า . . . ช้าจนเหมือนเราเดินถอยหลัง
เหมือนกับ . . . คนที่หกล้มแล้วขาเจ็บ
จะเดินไม่ถนัดนัก . . . ต้องรอเวลาเพื่อรักษาให้แผลที่เกิดจากการหกล้มหาย
แล้วค่อยก้าวเดินต่อไป . . . อย่างปกติ
ความรักก็มี step ในการก้าวเดินไปอย่างนี้เรื่อยๆ
ช้าบ้าง . . . เร็วบ้าง จนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่เราได้เจอคนที่ใช่จริงๆ วันนั้น . . . ความรักคงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ
ถึงจะหกล้มบ้าง ตกหลุมบ้าง
แต่ . . . ก็ยังมีคนที่คอยประคอง คอยเดินไปด้วยกัน ไม่ใช่หกล้มแล้ว . . . ต้องลุกเดินต่อด้วยตัวเองอีกต่อไป
เมื่อความรัก . . . ก้าวเดิน
เราจึงต้องก้าวตาม . . . อย่างระมัดระวัง
จะหกล้มบ้าง จะสะดุดบ้างก็ต้องพยายามลุกขึ้น . . . และกลับมาเดินต่อไป ให้ได้ . . .

.
*************************************************************************

.ลองอ่านดูนะ‏




































วันเสาร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2555

.เย็นค่ำ อาทิตย์ อัสดง

ยามเย็น 



......................................



ทุกๆ ทีที่ลืมตา......
สิ่งที่มาทักทาย...คือความเหงา
มองไปทางไหน.....ก็เจอแต่ความว่างเปล่า
เหงา...เหงา....และก็เหงาเรื่อยมา
อยากจะมีใครสักคน......
ที่พอตื่นขึ้นมา ก็เจอหน้า
หลับก็ฝันเห็น....เห็นกันทุกเวลา
แต่ไม่รู้เมื่อไหรนะ.....จะได้เจอ
....................................




ท้องฟ้ายังกว้างกว่าเก่า
เส้นขอบฟ้าเส้นบาง ยังกางกั้น
ความรู้สึกห่วงหา คนผูกพัน
ยังวนเวียนอยู่ตรงนั้น...ที่หัวใจ
...ผืนน้ำและแผ่นฟ้า
สุดสายตาที่เหมือนว่าจะชิดใกล้
แต่ความจริงคือสองสิ่งที่ห่างไกล
ไม่เคยใกล้กันได้เลยสักครา
ท้องฟ้ายังกว้าง กว่ากว้าง
หัวใจที่เบาบางยังอ่อนล้า
ความรักระหว่างเราที่เป็นมา
"เราผูกพันกันจริง"หรือว่า...
...เป็นความใกล้ แค่น้ำกับฟ้า...ไม่แน่ใจ


.........**********.....

เย็นย่ำ ฮัมเพลง อาทิตย์ อับแสง... ตกฟ้า

อัสดง แลฟ้าทะเล โพล้เพล้ เว้งค่ำ... นภา

มวลหมู่ สกุนา เพรียกหา ร้องเรียก... กู่รัง
..
สนธยา ป่าเขา ลำเนา... พืช
ไพรพง สะอื้น หลับลง... ค่ำแล้ว (วิกรมณ์)