“ในรอยคำ”
อิ่มพอแล้วกับความฝัน
ขอความจริงสร้างสรรค์สนิทสนม
กลัวรู้สึกสลายกับสายลม
กว่าจะบ่มเพาะปลูกจนถูกใจ
กับมากมายใครเขาคอยเฝ้าปลอบ
ยังยืนยันคำตอบส่งมอบให้
บทกวีอาจค่าน้อยกว่าใคร
คือของขวัญยิ่งใหญ่เท่าใจมี
คงเสียดายเพียงผ่านช่วงกาลหนึ่ง
แอบซาบซึ้งเสียงศัพท์อยู่กับที่
ดวงชีวิตร่อนเร่รักเสรี
เถิดทิวาราตรีจงจีรัง
ไร้ชื่อเสียงเรียงนามเพื่อตามหา
แต่ศรัทธาศักดิ์ศรีพอมีหวัง
อาจบางทีเพ้อพร่ำเพียงลำพัง
หากทุกครั้งเอ่ยบ่อยแต่ถ้อยเดิม
จึงคือความแตกต่างจากทางนั้น
สถานะผูกพันแต่วันเริ่ม
กอบเก็บคำอ่อนอ้อมนอบน้อมเติม
หวังสื่อเสริมปรากฏจารจดรอย
รินความฝันพอแล้วเต็มแก้วปริ่ม
อยากลองลิ้มความจริงบ้างสักหน่อย
แม้ดวงใจกลวงเปล่ายังเฝ้าคอย
ผ้าขี้ริ้วห่อพลอยในรอยคำ
..............
(12 กรกฎา 55)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น